Gościnnie na Pulpozaurze: Siłą rozpędu. Czwarta seria „Homeland”

Za: ShowtimeNie ukrywam, byłem mocno zdziwiony, gdy dowiedziałem się, że w moje urodziny (5 października) czeka nas premiera czwartej odsłony przygód niezbyt stabilnej psychicznie, ale (chyba) genialnej agentki CIA Carrie Mathison (Claire Danes). Szokująca i kontrowersyjna, aczkolwiek jak najbardziej logiczna i podobająca mi się końcówka trzeciej serii, w której Nicolas Brody (Damian Lewis) dowiedział się, że dźwig budowlany jest naprawdę wielofunkcyjnym urządzeniem w Iranie, świetnie wieńczyła dotychczasowe sezony zabawy w kotka i myszkę między CIA a siatką terrorystów. A tu taka, raczej wywołująca konsternację niż radość, niespodzianka… (cd.)

Jak idziemy w gości, to społem. Ostatnio Współautorka pisała o tygrysach w serialach, teraz przyszła kolej na mnie. Na zaprzyjaźnionym portalu pulpozaur.pl dzielę się moimi ambiwalentnymi wrażeniami z czwartej serii serialu „Homeland”.

Niezmiennie przypominamy, że w najbliższą niedzielę (23 listopada) od godz. 13:00 Współautorka będzie się mądrzyć na okoliczność Szekspira na youtube w sali B krakowskiej Arteteki. Wszystko to w ramach serlialowego konwentu organizowanego przez pulpozaury, czyli Serialkonu. Polecamy najserdeczniej!

(Choć jak będzie mieli chwilę wpadnijcie też do lokalu obok, Pauzy in Garden, na jedyny festiwal poświęcony podróżowaniu po Polsce, czyli TRAWERS w Polskę. Będą hamaki, łemkowskie dusze i afterparty z DJ-em Zamenhoffem!)

(Współautor zaś wybiera się na azjatycką edycję TEDx Youth i Festiwal Filmów Eksperymentalnych w Kuala Lumpur KLEX).

Trzy dobre komedie ze Skandynawii

Trzy komedie z północnej Europy. A konkretniej z Danii, Szwecji i Norwegii. Jedna stara staroć, którą warto przypomnieć i dwie produkcje, które były do zobaczenia w Polsce w tym roku. Niby wszystkie trzy zaklasyfikowane jako komedia, ale każda z nich operuje innym poczuciem humoruDo wyboru do koloru: komedia kryminalna, czarna i taka-nie-do-końca-czarna. Nie brakuje też neonazistów, (sam Hitler się pojawia!), przemocy w szkole, dużej dozy dystansu do swoich nacji i momentów, gdy zadajemy sobie pytanie, co to do licha jest. Ale jest dobrze. I ciekawostka: w każdej z nich pojawia się wątek azjatycki, z czego w dwóch tak obecna ostatnio na tym blogu Indonezja.

Za: i.ytimg.com

Za: i.ytimg.com

Zacznijmy od filmu, który urzekł mnie swoim tytułem. Wyprodukowany w 2013 r. w Szwecji „Stulatek, który wyskoczył przez okno i zniknął” zapowiadał dość pokręcone przygody geriatryków. Okazało się, że jest bardziej przaśno niż dziwnie, ale i tak nie można narzekać. Allan (Robert Gustaffson), tytułowy stulatek (choć aktor go grający jest młodszy od mojego ojca!), zirytowany nudą w domu spokojnej jesieni postanawia po prostu wyjść przez okno i uciec w świat. Po drodze zawija pewnemu neonaziście walizkę z kasą i dzięki pomocy przygodnie poznanego dróżnika Juliusa (Iwar Wiklander) stara się zgubić pościg wściekłych reprezentantów skrajnej prawicy. Po drodze dołączy do niego wybitnie nieogarnięty Benny (David Wiberg), student wszystkich możliwych kierunków, jedna kobieta i śmiercionośny słoń (że zwierzę).

Czytaj dalej

Tygryski to coś, co Ryby lubią najbardziej, czyli gościnne występy na Pulpozaurze.

Sumatran-Tiger-HeroJakiś czas temu tak się złożyło, że w stosunkowo krótkim odstępie czasu obejrzałam kilka odcinków różnych seriali w których ważną rolę grał tygrys. Żywy. Duży. Groźny. Nie brykał, nie słychać też było narracji Krystyny Czubówny. Skłoniło mnie to do rozmyślań o tym, co robi tygrys na ekranie, przede wszystkim w dziełach, które nie dzieją się w dżungli. To, że ktoś postanowił umieścić w swoim serialu czy filmie tygrysa mnie nie dziwi. Tygrysy są wspaniałe! Piękne, majestatyczne, groźne. Posiadają ten sam ukochany przez popkulturę tajemniczy (często tajemniczo-złowrogi) urok kota domowego, tyle, że z większą dawką dzikości i znacząco większymi zębami i pazurami. No, i te pasy… (cd.)

Zapraszam na zaprzyjaźniony portal Pulpozaur.pl, gdzie możecie przeczytać mój gościnny artykuł o roli tygrysów w serialach pt. „Tropem tygrysa, czyli dlaczego duży kot pojawia się na małym ekranie”.

Rybka

Bogowie: DOBRY film, który widziałam chyba jako ostatnia

postac_Zbigniewa_Religi_6493987Bogowie

Polska 2014

reż. Łukasz Palkowski, scen. Krzysztof Rak

wyk. Tomasz Kot, Piotr Głowacki, Szymon Piotr Warszawski

Jaka jest różnica między kardiochirurgiem a Bogiem? Bóg nie myśli, że jest kardiochirurgiem. Nie pamiętam, kto mi opowiedział ten kawał. Od razu przypomniał mi się, gdy dowiedziałam się, jaki tytuł ma nosić „ten nowy film o Relidze”.

Tak się złożyło, że udało mi się zobaczyć ten film dopiero w zeszłą niedzielę. Choć starałam się omijać recenzje, i tak wielokrotnie obiło mi się o uszy jaki to DOBRY film. Niedobrze. Musiałam obniżyć sobie oczekiwania. Na szczęście jedną z towarzyszek mojej wyprawy do kina była moja lekarka (która dziwnym zbiegiem okoliczności jest też moją matką), byłam przygotowana na komentarze w stylu „jak ona wbija tą igłę?”, „serce po złej stronie!”, które dodatkowo wpłyną na mój negatywny odbiór filmu. Myliłam się. Osoba, która zwykle diagnozowała pacjentów House’a na 30 minut przed Housem albo tłumaczyła mi, dlaczego akurat dr Lewis ma rację, a nie dr Green a zarazem scenarzyści „Ostrego Dyżuru” (nie wspomnę o uwagach w ciągu oglądania „Chirurgów”), tym razem była zachwycona i najwyżej tłumaczyła mi rzeczy, które DOBRZE zostały oddane na ekranie, a ja, głupia, nie wiedziałam OCB lub opowiadała co teraz robią pokazywani lekarze.

Na seansie przekonałam się, że nawet jakbym nie obniżała sobie oczekiwań, i tak bardzo by mi się podobał. Bo to DOBRY film jest. Ale do rzeczy.

Czytaj dalej

DOBRY film z Indonezji: Raid II. Infiltracja.

Jeszcze posiedzimy chwilkę w Azji. Tym razem, krótko, o filmie, którego bardziej należy traktować jako ćwicznie stylistyczne. Czytaj: nie spodziewajcie się za wiele od fabuły, ale rozsiądźcie się wygodnie i napawajcie oczy i ucha scenami bijatyk sfilmowanymi w iście matriksowym stylu. Co ciekawe, bedziecie mieli ku temu okazję, pod warunkiem, że będziecie 12-20 listopada w „stolycy”. Film będzie do oglądnięcia w ramach rozpoczynającego się jutro 8. Festiwalu Filmowego Pięć Smaków.

Za: nekonekomovielitterbox.files.wordpress.com4

Za: nekonekomovielitterbox.files.wordpress.com

Serbuan maut 2: Berandal

USA, Indonezja, 2014

reż. i scen. Gareth Evans

wyk. Iko Uwais, Arifin Putra

Na dniach wystartuje Pięć Smaków — zacny i dobry jak chleb festiwal, który przyniesie nam słodko-kwaśny oddech kina z dalekiej Azji. Uściślijmy: Azji Południowo-Wschodniej i Dalekiego Wschodu. Będzie zatem okazja, żeby zobaczyć wszystko co DOBREGO dzieje i działo się w salach kinowych rozproszonych od Sri Lanki po Japonię: baśniowe horror-opowieści z Tajlandii, przerażające skośnookie kino grozy (o dziwo, skrępowane absurdalną cenzurą, o której kiedyś się rozpiszę, kino malezyjskie ma również swojego przedstawiciela na festiwalu, właśnie w sekcji z dreszczykiem!), westerny z wasabi i inne cuda. Tytuły mówią same za siebie: „Taniec Orchidei”, „Tygrysie Serca”, „Łzy Czarnego Tygrysa”, choć osobiście frapuje mnie „Dobry, Zły i Zakręcony” (recenzja powinna znaleźć się na tym blogu). Oprócz tego rozmowy, koncerty, dyskusje, prelekcje. Będzie się działo.

Czytaj dalej

ZŁA laurka z Indonezji: Soekarno

Kino z Indonezji? A po co nam coś o tym wiedzieć? Cóż, nie chodzi jedynie o ogólne poszerzanie horyzontów filmoznawczych. Wprawdzie „Sukarno. Niepodległość Indonezji” nie jest najlepszym filmem, jaki widziałem, to na dniach przekonacie się (tak, myślę o Festiwalu Filmowym Pięć Smaków i nadchodzącej z tej okazji recenzji), że w kraj siedemnastu i pół tysiąca wysp można zrobić DOBRE kino.

Jednoczesnie, w ramach poszerzania naszych znajomości w internetach i przydania moim wrażeniom kinowym solidnego merytorycznego wsparcia, o współautorzenie niniejszej recenzji poprosiłem Macieja Maćkowiaka, autora DOBREGO (czytaj: ciętego jak brzytwa, lekkiego jak kłębiaste cumullusy nad Kuala Lumpur i pozbawionego zdjęć jedzenia) społeczno-politycznego bloga z Azji Południowo-wschodniej, Jedna Noc W Azji. Pomoc jest o tyle niezbędna, że film bardziej należy traktować jako społeczny fenomen; dobry probierz tego, jaki jest stosunek współczesnej Indonezji do Ojca swojej Niepodległości, niż dzieło artystyczne. Czytaj dalej